Strona główna > Premier League > Taktyka z hitów Manchester vs północny Londyn

Taktyka z hitów Manchester vs północny Londyn

W analizie strategii trenerów podczas 22. kolejki Premier League koncentruję się na meczach Manchester City – Tottenham oraz Arsenal – Manchester United. Zwracam uwagę na poskromienie Garetha Bale’a, rolę Jamesa Milnera, słabość prawej obrony Kanonierów oraz obiecujący występ Alexa Oxlade-Chamberlaina.

1. Bale powstrzymany

Tottenham ma w swoich szeregach oszałamiająco szybkich skrzydłowych – Garetha Bale’a oraz Aarona Lennona. Ich właściwe wykorzystanie mogło zapewnić Kogutom triumf na Etihad Stadium. Plan nie powiódł się, ponieważ bocznych pomocników zneutralizowali defensorzy Manchesteru City.

Wyjątkowo porządną pracę wykonał Micah Richards, który rywalizował z Bale’m. Na górnej części wykresu przedstawione są nieudane dryblingi Walijczyka z Tottenhamu. Widać, że aż sześć z nich miało miejsce na prawej stronie obrony City, a więc w strefie Richardsa. Bale w całym spotkaniu bardzo często próbował indywidualnych akcji, ale na dziewięć dryblingów udał mu się tylko jeden.

Zniechęcony Bale, który nie mógł swobodnie biegać blisko linii bocznej szukał sobie innego miejsca na boisku. Efektem solidnej defensywy na skrzydle było schodzenie Bale’a na środek. Z tej strefy, jak można zauważyć w dolnej części wykresu, oddał swoje wszystkie cztery strzały w tym meczu. Jeden przebłysk, czyli gol wyrównujący na 2:2, okazał się niewystarczający do końcowego triumfu na obiekcie The Citizens.

2. Zastępstwo Yaya Toure

Nieobecność Yaya Toure jest bardzo dotkliwa dla Manchesteru City. Reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej, obecnie walczący na Pucharze Narodów Afryki, to solidne spoiwo ataku i obrony. Toure zwykle zalicza najwięcej podań w zespole, ponadto dobrze ochrania tylną formację.

Lukę po Toure w spotkaniu z Tottenhamem wypełnił świetnie wypełnił jednak James Milner. Anglik po raz kolejny udowodnił swoją wszechstronność. Zadania skrzydłowego lub defensywnego pomocnika nie stanowiły dla niego większego wyzwania.

Na wykresie można dostrzec miejsca, w których Milner udanie wyłuskiwał futbolówkę spod nóg rywali. Widać, że jego praca na prawej stronie także przyczyniła się do powstrzymania Garetha Bale’a. Kluczową interwencją angielskiego pomocnika była ta z początku drugiej połowy, zaznaczona na linii pola karnego City. Wtedy Milner, jako ostatni obrońca, dogonił Bale’a i wślizgiem wyłuskał mu piłkę.

3. Koszmar Johana Djourou

Problemy zdrowotne bocznych obrońców odbijają się czkawką Arsenowi Wengerowi. Manchester United bezlitośnie wykorzystywał słabość prawej strony defensywy Arsenalu, na której grał Johan Djourou.

Szwajcarski obrońca od samego początku grał apatycznie, „na alibi”. Powoli przesuwał się na swojej pozycji. Do tego dawał się notorycznie ogrywać Naniemu oraz Patricowi Evrze. Na górnej części wykresu widać udane dryblingi Naniego. Portugalczyk pięciokrotnie mijał prawego defensora Arsenalu. Djourou zawinił też przy kryciu Ryana Giggsa, asystenta przy pierwszym golu dla Manchesteru United. Nic dziwnego, że Wenger zmienił Szwajcara już po 45. minutach.

Chęć uzyskania przewagi w strefie Djourou przejawia się także w dystrybucji podań Manchesteru (dół wykresu). Aż 24% zagrań (9%+9%+6%) odbywała się na lewej stronie (czyli prawej flance defensywy Arsenalu). Co ciekawe po zmianie Djourou na Nico Yennarisa (18 lat!) obrona Kanonierów wyglądała znacznie lepiej. Powrót do zdrowia i formy Bacary’ego Sagny będzie kluczowy dla walki londyńczyków o miejsce w czołowej czwórce.

4. 18-letnia iskra

Alex Oxlade-Chamberlain po raz pierwszy zagrał w podstawowym składzie Arsenalu w Premier League. Debiut w wyjściowej jedenastce był bardzo okazały. 18-latek był najjaśniejszą postacią ekipy Wengera.

Na wykresie można zobaczyć schemat podań młodego skrzydłowego. W oczy rzuca się spora ilość zagrań wewnątrz i blisko pola karnego Manchesteru United. Oxlade-Chamberlain zaliczył także ładną asystę przy golu Robina van Persiego. Równie ważne są strzałki wskazujące na rozciąganie gry przez gracza ściągniętego z Southampton. Oxlade-Chamberlain grał głównie na lewej flance, ale ustawiał się blisko linii, czym poszerzał pole gry Arsenalu.

Kreatywność piłkarza została doceniona przez sympatyków Kanonierów. Gdy w 74. minucie zastępował go Andrej Arszawin, zmiana ta została przyjęta gwizdami. Wenger bronił słuszności decyzji, ale nie zmienia to faktu, że pasywność Arszawina umożliwiła United zdobycie zwycięskiego gola. Trudno jednak otwarcie krytykować menedżera Arsenalu. Miał on bowiem świadomość, że młody Oxlade-Chamberlain nie jest gotowy na pełne mecze, tym bardziej tak intensywne jak ten przeciwko mistrzom Anglii.

  1. 22/02/2013 o 00:30

    Simply wish to say your article is as amazing.

    The clearness in your post is just great and i can assume you’re an expert on this subject. Well with your permission let me to grab your RSS feed to keep up to date with forthcoming post. Thanks a million and please carry on the rewarding work.

  1. No trackbacks yet.

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: